Verslag NKC bijeenkomst 7 juni 2007

Rotterdam Climate Initiative

Rotterdam heeft zich begin mei uitgesproken[1] om de CO2-armste havenstad ter wereld worden. Waar de leden van de Europese Unie soebatten om de CO2-uitstoot in 2020 met 30 procent te verminderen[2&3] ten opzichte van Kyoto-meetjaar 1990, doet onze drukke industrieregio er nog een schepje bovenop: 50% reductie in 2025. Echter, de New Knowledge Club-leden (NKC) waren niet onder de indruk. Vooral CO2-opslag staat te ver van de mensen. De NKC komt met een aanvullend lijstje.

Projectdirecteur Arjan Dikmans van het Rotterdam Climate Initiative is bevlogen. Grote inspirator van de toch boude doelstelling blijkt de bijna-VS-president Al Gore die in oktober 2006 ons land aandeed om zijn inmiddels beroemde film An Inconvenient Truth te promoten. De Rotterdamse regio zit samen met 12 andere voorbeeldsteden en 40 wereldsteden in het project Climate Initiative. Vandaar de naam. Opmerkelijk: qua inwonertal is de Rotterdamse regio een kleintje. Alles bij elkaar wonen hier nauwelijks 800 duizend mensen. De CO2-uitstoot echter is te vergelijken met die van de Londense regio waar ruim 7 miljoen mensen wonen & werken.

Winst & Imago

Vrijwel onomwonden verklaarde Dikmans waarom de vier partners (gemeente, Havenbedrijf, Deltalinqs en DCMR ) van het Climate Initiative zich dit ten doel stellen:

Alvast inspelen op wereldwijd-komende strengere anti-Global Warming-maatregelen; hiermee neemt en houdt onze regio een voorsprong op concurrerende havensteden.
Een goed imago.

Dat stad, haven en regio kansen zien in een wereldwijd probleem valt uiteraard te prijzen. Overtuigd zijn de projectpartners ook dat ze het gaan halen. (Zie inzet 1.)

CO2-opslag

De grootste winst in termen van CO2-reductie is volgens de projectdirecteur te halen met het afvangen van CO2 om dat vervolgens twee- tot driehonderd jaar op te slaan onder de grond: CO2-opslag[4]. Ook wereldwijd wordt dit overigens gezien als de meest-ideale en ook snelste reductiemethode. Oppervlaktedaling als gevolg van gaswinning bijvoorbeeld kan eveneens hiermee worden tegengegaan.

Op een goede tweede plaats om echt winst te halen, komt het bekende adagium dat “nog zoveel mogelijk is en te winnen valt”. Dat dit zo is, komt in verschillende onderzoeken en in binnen- en buitenland herhaaldelijk naar voren.

Ondergronds; onder de indruk?

Doch, het was duidelijk dat niet veel aanwezigen zich iets bij nummer 1 - CO2-opslag - konden voorstellen. Dat beheerste ook de avond. Enerzijds lag dat aan het enthousiasme van de spreker zelf (zo begon hij met: “Interrumpeer me gerust...”), anderzijds waren nog gedrevener mensen aanwezig in het kleine auditorium op de 17^e etage: “Waarom geen reductie van 100 procent?” Eén van de NKC-leden greep in met een samenvattend betoog waarom overheden hun regels moesten beperken bij het tegengaan van Global Warming en met best practices moesten komen. Bijval van Dikmans en de zaal.

Aanvullende initiatieven

Het heeft er alle schijn van dat de projectorganisatie ook de gestelde doelen gaat halen. Waarom zouden de partners zich anders zo openlijk eraan committeren? Maar toch… het is niet spannend. Dat was het niet voor de zaal en waarschijnlijk zullen “de Rotterdammers” er nog minder warm of koud van worden. Vandaar dat voorzitter Poelsma ad hoc en ter plekke de oproep deed voor aanvullende initiatieven, eventueel door het Rotterdam Climate Initiative op te pakken. Dikmans zegde toe hier met interesse naar te kijken.

Richard Reekers[5]

[inzet]

Integrale benadering